Pierwszy raz w górach Fogaraskich byłem osiem lat temu. Wtedy jak przystało na prawdziwego turystę, wjechałem autem drogą Transfogarską na przełęcz a w góry nie wyszedłem. Znacznie lepiej było trzy lata temu. Wtedy to z Tomkiem i Markiem wybraliśmy się na tą samą przełęcz rowerami. Mimo dość ciężkiego podjazdu, udało się wtedy trochę pochodzić po górach. Tym razem plan był ściśle określony. Mam spędzić w górach Fogaraskich tydzień i zdobyć najwyższy szczyt Rumunii.

Do Rumunii dojeżdżamy w sobotę wieczorem po prawie 24h jazdy spowodowanych nieplanowanym powrotem do Polski. W Sibiu wynajmujemy nocleg a następnego dnia jedziemy do osoby, która zawiezie nas do Zarnesti. Z tego miejsca zaczynamy naszą wędrówkę.

Jeszcze przed wyjściem w góry zatrzymujemy się na mały posiłek. Uzupełniamy kalorie i ruszamy w drogę. Pierwsze kilometry idziemy drogą wznoszącą się lekko w górę. Trudnościami przypominającą tą w Dolinie Kościeliskiej na Ornak. Różnica jednak w tym, że zamiast kilkuset turystów spragnionych piwa i szarlotki w Ornaku, spotykamy jedynie kilkunastu. Po godzinie marszu dochodzimy do zabudowań, gdzie skręcamy w lewo. Droga jest nadal szeroka ale dochodzi mała trudność - błoto. Idziemy tak przez chwilę, skacząc z jednej na drugą nogę aby tylko ominąć kałuże i błoto. Ta chwila mogła być krótsza, gdybym spojrzał w czas na mapę. Jak to już zrobiłem to okazało się, że przeszliśmy już zejście. Na moje szczęście tylko trzysta metrów. Zawracamy więc i znajdujemy odbicie. Od teraz będziemy robić wysokość, podchodząc dość stromym, wyjeżdżonym przez leśników zboczem pełnym błota.

Idzie się bardzo ciężko, a jak źle się stanie to noga zanurza się w błocie. Tak powoli dochodzimy do czerwonego szlaku prowadzącego granią. Szlak którym będziemy szli większość trasy jest fragmentem jednego z 11 szlaków długodystansowych w Europie (E3).

Trasą tą będziemy pokonywać góry fogaraskie ze wschodu na zachód. Początek prowadzi  gęstym lasem, jednak wraz ze wzrostem wysokości pojawia się więcej łąk. Tak dochodzimy do pierwszego miejsce, gdzie można rozbić namiot. Robimy tutaj krótką przerwę i ruszamy dalej. Przekroczyliśmy właśnie granicę lasu. Od teraz przez kilka dni nie będzie nam dane oglądanie drzew. Idziemy poprzez zielone (o tej porze roku lekko czerwonawe) pagórki podobne do tych w Tatrach Zachodnich. W oddali króluje pasmo - Piatra Craiului (wapienny dwudziestokilometrowy masyw). Już tylko kilka kroków dzieli nas od pierwszego noclegu.

Dzisiejszą noc spędzimy w schronie przypominającym piłkę nożną a  dokładnie jej połowę. Za górami zaczyna zachodzić słońce. Wzmaga się też wiatr, który to będzie nam trochę dawał znać o sobie w nocy. O godzinie 19 zapada noc a my idziemy spać.

Wstajemy około 8 rano. Mimo że spałem 12 godzin to i tak nie jestem wyspany. W nocy co chwilę się budziłem, szukając odpowiedniego ułożenia. Dodatkowo mieliśmy jednego niechcianego lokatora, który to przegryzł moją reklamówkę i dobrał się do jedzenia. Na szczęście - mysz, gdyż o tym lokatorze jest mowa dorwała się do kiślu i chyba musiał on jej trochę pozaklejać co nieco, gdyż niczego innego już nie ruszyła.

Korzystając w miarę ładnej pogody zamierzamy dzisiaj dojść do Fereastra Mică - Cheia Bandei gdzie jest następny schron. Przed nami prawie dwadzieścia cztery kilometry wędrówki. Mimo że jest ciepło a na niebie świeci słońce, to idzie się bardzo ciężko. Silny wiatr torpeduje cały mój wysiłek, a większe podmuchy wpychają powietrze w moje nozdrza. Praktycznie tylko to zapamiętałem z tego dnia. Jakie były widoki przypomniałem sobie ze zrobionych zdjęć.

Wraz z zachodzącym słońcem wiatr robi się coraz zimniejszym. Około godziny 18 docieramy do ostatniego podejścia przed noclegiem. Po dość stromej wspinaczce wchodzimy na grań a po kilku metrach widać już nasz następny nocleg. Z daleka wygląda super. Ma okna i jest dość obszerny.

Po wejściu do niego, ten obraz trochę się zmienia ale nadal nie jest źle. Do dyspozycji jest kilka metalowych łóżek, niestety w większości bez desek do spania a na podłodze walają się śmieci. Jest mi bardzo zimno, więc ubieram się ciepło. Powinienem to zrobić wcześniej, a nie czekać aż mnie przewieje. Po rozłożeniu materacy, jemy jeszcze kolację i idziemy spać. Ubrałem się tak ciepło, że po chwili byłem już cały mokry. Ściągnąłem więc niepotrzebne rzeczy i na nowo próbowałem zasnąć.

W nocy zmaga się coraz większy wiatr, a jego podrywy uderzają w ten domek tworząc przeraźliwe odgłosy. Tej nocy nie dało się przespać. Rano wstaję niewyspany, a za oknem widać tylko mgłę. Wiatr trochę ucichł ale w zamian zaczął padać deszcz. Według prognozy sprawdzonej przez Tomka po godzinie 11 ma przestać i będzie można wyruszyć w dalszą drogę. W międzyczasie jemy coś ciepłego i odkrywamy zdumiewającą rzecz. Budynek ma działające oświetlenie. Szkoda tylko że już nam ta wiedza nie będzie przydatna.

Dokładnie o 11 przestaje padać i nie tracąc czasu wyruszamy dalej.

Cel na dziś to zboczyć ze szlaku dwa razy. Raz na Moldoveanu (2544 m n.p.m.) i pod koniec do schroniska przy Lacul Podragu. To pierwsze to też mój cel wyprawy. Kierując się w kierunku najwyższego szczytu Rumunii, cały czas towarzyszy nam wiatr, który co chwilę chowa i odkrywa przed nami panoramę gór. Tuż przed podejściem pod Vistea Mare (2535 m n.p.m.), dochodzimy do kolejnego schronu. Jest on w znacznie lepszym stanie. Zatrzymujemy się tutaj na chwilę aby trochę odpocząć.

Z tego miejsca doskonale widać najwyższy szczyt Rumunii. Jeszcze nie przykryty chmurami, tylko odrobinę góruje nad okolicznymi szczytami.

Po chwili przerwy zaczynamy wspinaczkę na Vistea Mare a następnie idziemy z jego szczytu granią w kierunku Moldoveanu. Te około czterysta metrów, to szlak z miejscami dość dużą ekspozycją i koniecznością wspinania się. Idąc tak zaczynam za bardzo o tym myśleć i w głowie mam już odwrót. Na szczęście za mną idzie Tomek i nie pozwala mi na to. Cały ten lęk nagle przemija na wierzchołku i powrót ze szczytu jest dla mnie banalny, a ekspozycja nie robi już na mnie wrażenia. Na szczycie jesteśmy, jak okolice pokryły już chmury. Sam szczyt wygląda jak mała wysepka na otwartym morzu.

Po zrealizowaniu swojego celu, pozostało jeszcze pomóc zrealizować drugi cel Tomka, czyli przejście najdłuższego odcinku szlaku w Europie, który nie schodzi poniżej dwóch tysięcy metrów.

Dzisiaj naszym noclegiem jest schronisko Cabana Podragu. Będzie więc okazja się wyspać i nabrać sił na dalszą wędrówkę. Schronisko to położone jest w przepięknej polodowcowej dolinie z jeziorkami. Wybór tego schronisko powiązany jest też z trzecim celem Tomka czyli kąpielą w jednym z tych jeziorek (Lacul Podragu). Do schroniska idziemy granią, mijając co jakiś czas widoki na doliny dochodzące do niej od podnóża gór. Po pewnym czasie docieramy do tej gdzie położone jest schronisko. Z przełęczy Saua Podragu rozciąga się niesamowity widok na jeziorka i schronisko. Jeszcze tylko jeden kilometr zejścia i będziemy mogli odpocząć. W schronisku wita nas pani która je prowadzi. Oprócz niej jest w nim tylko jeden turysta. Jest to dość proporcjonalne do tego ilu ludzi spotkaliśmy na szlaku. Do tej pory było to raptem pięć osób w ciągu trzech dni. Nocleg w schronisku to też okazja napicia się piwa i coli. Czyli czegoś innego niż woda ze strumienia, którą pijemy na co dzień. Dzięki temu i nocy przespanej na łóżku, nabrałem sił i na następny dzień jestem w stanie iść dalej.

Jutro ma być okienko pogodowe i warto to wykorzystać. Wstajemy więc z samego rana. Cała dolina jest jeszcze zacieniona ale nad szczytami widać niebieskie niebo. Dzisiaj naszym celem jest dojście do schronu przy Lacul Călțun. Będziemy też przecinać trasę Transfogaraską przy jeziorku Lacul Balea. Długość trasy to około szesnaście kilometrów.

Początek to podejście na przełęcz Saua Podragu z której wczoraj zeszliśmy. Dziś idzie mi naprawdę dobrze. Mam siły a pogoda dodaję mi jeszcze więcej energii. Z przełęczy kierujemy się w stronę Balea Lac. Idąc dalej granią, docieramy do kolejnej doliny i miejsca  "La trei pasi de moarte" (trzy kroki od śmierci). Tutaj mają pojawić się pierwsze trudności. Większa ekspozycja i miejscami łańcuchy. Jak nie wiem co mnie czeka, albo inaczej wiem, że czeka mnie coś trudnego to zaczynam się zastanawiać jak to będzie z tym ciężkim plecakiem. W tym przypadku jednak obawy okazały się bezzasadne. Przejście tej grani było samą przyjemnością.

Dalej po niej to jeszcze tylko jedno podejście i zejście do jeziorka Lacul Capra gdzie odbija szlak nad jezioro Lacul Balea. Główny czerwony szlak biegnie nad tunelem a my idziemy tym z krzyżykiem (jako dojściowym) nad Balea Lac. Dzisiaj mamy w planie zjeść coś innego, niż to co mamy do przygotowania plecaku. Ja karmię się od trzech dni ryżem z warzywami, Tomek to chociaż trochę urozmaica sobie, jedząc dania liofilizowane. Mimo że mam jeszcze trochę tego ryżu i wolałbym go dalej wciskać w siebie, tak aby plecak ważył coraz mniej i coraz lżej się szło. To chyba jednak nie pogardzę dziś czymś innym.

Zaczynamy więc krótkie podejście na przełęcz z której rozciąga się widok na Trasę Transfogaraską. Teraz już tylko albo i aż, rozpoczynamy zejście. Kilkanaście wariantów tego zejścia nie ułatwia nam zadania, a myśl że to wszystko zaraz trzeba będzie podejść, łagodzi tylko fakt szansy zjedzenia czegoś dobrego.

Na dole wchodzimy do restauracji i ku mojemu zdziwieniu, nie podają jedzenia. Można się tylko napić. Kupujemy więc kawę i zyskujemy chwilę aby posiedzieć trochę w ciepłym pomieszczeniu. Poniżej restauracji, przy samej drodze są stragany. Istnieje więc szansa aby coś kupić.

Po chwili odpoczynku kierujemy się w ich stronę i kupujemy kulkę z serem. Po jej zjedzeniu zaczynamy wspinaczkę na wysokość z której zeszliśmy. Dobrze że pogoda nadal dopisuje i idzie się bardzo przyjemnie. Podchodząc tak, zostawiamy w tyle przełęcz a przed nami otwierają się nowe widoki na pobliskie szczyty.

Pogoda w górach zmienna jest i ta prawda spełnia się na naszych oczach. Chmury zaczynają zasłaniać szczyty i zbiera się coraz mocniejszy wiatr, który zaczyna przeganiać je z jednej na drugą stronę.

Idąc tak dalej nie mogę doczekać się następnego schronu. Nagle Tomek krzyczy - “Domek Aladyna”. Ja jednak nic nie widzę, może dlatego że wiatr tak zawiał chmury, że widoczność spadła do kilkudziesięciu metrów. Jednak po kilku minutach także moim oczom ukazał się ten domek i odetchnąłem z ulgą że mamy gdzie spać.

Po wejściu okazuje się, że ktoś już tu śpi. Świadczą o tym pozostawione rzeczy. My rozkładamy się w niezajętej części i przyrządzamy posiłek. Na dworze zaczyna się ściemniać, a wiatr wieje coraz silniej. Jak dobrze w taką pogodę być w takim domku, niż pod namiotem. Na dworze robi się ciemno a do wiatru dołącza deszcz. To kiedy kładziemy się spać, wyznacza nam natura. Jest ciemno więc śpimy.

Kilka godzin później przychodzą inni lokatorzy, którzy nie chcąc nas budzić, zaczynają szeptać. Szeptają jednak tyle, że i tak nie dają nam spać. W końcu jednak udaje się zasnąć. Nad ranem te same osoby mnie budzą i znowu nie dają pospać. Nasi lokatorzy okazali się być ekipą telewizyjną, która kręci tutaj materiał dla publicznej telewizji.

Dzisiaj pogoda się załamała. Jest zimno, mokro i wietrznie. Przed nami jeszcze trzydzieści kilometrów trasy i według mapy nie mamy szans na nocleg w schronie. Główny szlak wznosi się tutaj na 2500 metrów. Według informacji od przewodnika, z którym była ta ekipa jest on dość trudny i w taką pogodę radzi nam pójść obejściem. Tak więc robimy.

Szlak prowadzi po głazach, które są teraz bardzo mokre. Przecina kilka strumieni i dochodzi do stromego żlebu, który kończy się wspinaczką na przełączkę, po której następuje ostre zejście w dół. W normalnych warunkach nic trudnego, nawet z ciężkim plecakiem, ale mokra skała wymusza od nas wzmożoną koncentrację. Zaraz po zejściu mamy podejście do głównego szlaku. Przed nami ponowne pałowanie dwustu metrów w górę.

Do realizacji celu pozostaje już tylko osiem kilometrów. Ja jednak nie widząc szans na zmianę pogody, coraz poważniej myślę o zejściu z gór wcześniej. Nie wyobrażam sobie rozbijać namiot w taką pogodę a co dopiero spać w nim, będąc całym mokrym. Mimo że już wczoraj mówiłem Tomkowi o możliwości skrócenia trasy, dzisiaj jeszcze tego tematu nie poruszyłem.

Po podejściu na przełęcz Saua Cleopatrei, idziemy dalej głównym szlakiem, mimo że tabliczka zawiera informacje o niebezpieczeństwie, które na nas tam czeka. Mam dość już schodzenia i podchodzenia obejściem!

Idziemy więc z tymi plecakami po mokrej skale w zimnym wietrze, ostrą granią (Custura Sărăţii). Czerwony szlak biegnący tą granią okazał się być najtrudniejszym szlakiem w Fogaraszach i całej Rumunii. Na szczęście nie rozpraszały mnie widoki, a byłyby pewnie bardzo ładne.

Tak dochodzimy do łącznika z żółtym szlakiem i ze względu na chęć przyspieszenia, ostatnie metry idziemy szlakiem żółtym. Ten na pierwszy rzut oka zabieg miał nam pomóc szybciej wejść na szczyt. Jednak nie jestem do końca przekonany o jego skuteczności. Część drogi prowadziła żlebem z piargami, co znacznie utrudniało nam wspinaczkę. Mimo to, powoli (krok do kroku) docieramy do wierzchołka.

Teraz przed nami kilka kilometrów z górki. Ja jestem już cały mokry i zmarznięty. Mimo że do ukończenia najdłuższego szlaku przebiegającego powyżej dwóch tysięcy metrów pozostało parę kilometrów to nalegam nad szybszym zejściem z grani. Po chwili Tomek - dość niezadowolony, przyznaje mi relacje i informuje, że za kilometr jest zejście do schroniska.

Idziemy więc cali mokrzy w chlupoczących wodą butach, wpatrzeni wprost przed siebie. W pewnym momencie, nie wiem czemu obracam głowę w lewo, a moim oczom ukazuje się biały krzyż na czerwonym tle.

Mówię - Tomek patrz

Naszym oczom ukazał się stary schron, zaraz obok niego był inny ale cały zniszczony, pewnie przez wiatr.

Idziemy więc sprawdzić czy jest szansa tam przenocować. Tomek otwiera drzwi i pyta czy mi pasuje. Ja odpowiadam - Jeżeli Tobie tak to i mi też. W tej chwili wróciła szansa na ukończenie całego szlaku.

Ten schron to taka metalowa puszka, gdzie ledwo mieszczą się dwie osoby. Jest trochę pordzewiały ale ochroni nas przed deszczem i wiatrem. To był chyba ostatni moment na nocleg, ponieważ na dworze zrobiło się już ciemno.

Po rozłożeniu materacy i śpiworów przystąpiliśmy do suszenia rzeczy. Jednak przy tak dużej wilgotności, nie było to zbytnio możliwe. Robimy więc coś ciepłego do jedzenia i idziemy do śpiworów się zagrzać. Przed nami jutro ostatni dzień i mimo braku suchych rzeczy, nic nam nie przeszkodzi to ukończyć. Przecież jakoś trzeba stąd zejść :)

W nocy szaleje wiatr z deszczem, co chwilę mnie budząc. Wilgoć pojawia się na śpiworze, a ja nie mogę doczekać się poranka. Rano wszystkie rzeczy są nadal mokre. Skarpetki które były wczoraj wykręcanie zawierają więcej wody niż przed wykręceniem. Dobrze że mam jeszcze dwie pary. Buty suszone nad kuchenką znowu złapały wilgoć a spodnie, możliwe że były trochę mniej mokre, ale trudno było to ocenić.

Najgorsze było ubranie tego na siebie. Później już jakoś poszło. Ostatniego dnia zrobiliśmy dwadzieścia pięć kilometrów z czego najtrudniejsze było szesnaście, które prowadziły granią, gdzie cały czas narażeni byliśmy na podmuchy wiatru i deszcz. Bardzo chciałem to szybko ukończyć, ale szedłem bardzo ostrożnie, aby się nie poślizgnąć na tych ostatnich metrach.

Dopiero poniżej 1200 m n.p.m. pojawił się liściasty las. Bardzo tajemniczy - częściowo zamglony. Najważniejsze jednak że już nie wiało.

Po zejściu do wioski zrzuciłem z siebie mokre spodnie i ubrałam krótkie spodenki. Była to jedyna rzecz jaką miałem jeszcze suchą. Na górę zarzuciłem puchówkę i zostałem w czapce aby przykryć tłuste włosy. Śmiesznie to musiało wyglądać.

Przed nami pozostał powrót po auto i nocleg w hotelu, gdzie w końcu było można wziąć prysznic i przebrać się w czyste rzeczy. Wszystko to co wkurzało mnie na górze minęło pozostały tylko wspomnienia. Jestem bardzo zadowolony że udało się wejść na Moldoveanu i przejść cały wyznaczony szlak, to jest ponad sto kilometrów. Szkoda że ostatni dzień nic praktycznie nie zobaczyłem i że nie padał śnieg, gdyż tylko tego nam tam chyba zabrakło.

Na dole telefon do Polski i tylko słucham COVID, ponad 6000 przypadków ostatniej doby. Cała Polska w strefie żółtej. Maseczki w miejscach publicznych na świeżym powietrzu. Po zakończonej rozmowie, słyszę to samo od Tomka. Ja chcę na górę - pomyślałem

Trochę ponad rok po ostatnim starcie w TDS, zakończonym, przerwaniem zmagań po 300km przyszedł czas na poprawę. Z powodu COVID 19, zawody zostały przeniesione z mają na wrzesień. Czyli po trzech tygodniach po BBT a tylko tydzień po wypadzie jaskiniowym w Tatrach przyszło mi się zmagać z kolejnym wyzwaniem.

Od trzech tygodni nie wsiadałem na rower. Dopiero dzień wcześniej zabrałem się za jego przygotowanie do TDS. Start w zawodach zaplanowany miałem na 8:20. Z powodu COVIDa zamknięta została sala gimnastyczna, żeby nie nocować w namiocie zdecydowałem się na przyjazd w sobotę rano.

Dzyń dzyń, coś dzwoni - wyłącz to słyszę. Wstaje, za oknem ciemno. Wyłączam budzik i idę się przejść. Zapalam światło w łazience i powoli zaczyna do mnie dochodzić po co on dzwonił. Zaczynam się przygotowywać. Uzupełniam bidony i pakuje rzeczy na rower. Robię to tak wolno, że nie mam czasu podgrzać sobie jedzenia. Zabieram więc zimne z lodówki i będę jadł w samochodzie. Ogólnie to lubię wstawać rano ale nie aż tak rano.

Pakuje rower do auta. Uruchamiam nawigację. Urządzenie informuje mnie że będę na miejscu 8:05. Wychodzi na to że jestem już spóźniony. Podróż przebiega bez zakłóceń a na miejscu jestem o 8:00. Mimo to startuje dopiero o 8:35.

Mgła zaczyna przechodzić, a słońce jest już coraz wyżej. Robi się przyjemnie ciepło. Z tego powodu zatrzymuję się kilka kilometrów po starcie i ściągam kurtkę.

Pierwsze 170km to górki. Cztery szczyty i dwa punkty kontrolne. Z czego jeden mobilny. Słońce i przyjemnie chłodny wiaterek powodują przypływ energii, aż chce się jechać. Raz dwa trzy i jestem w Ustroniu. Kilka kilometrów dalej wjeżdżam już do Szczyrku i zaczynam stopniowo zdobywać wysokość. Jestem pełen sił i idzie mi to całkiem sprawnie. Na szczycie (Salmopol 930m) podjeżdża do mnie jakaś pani i pyta czy to już szczyt. Odpowiadam - Tak, a ona na to - Gratulację. Trochę się zmieszałem, cieszyła się tak jakby osiągnęła swój cel. Pewnie myślała że i ja miałem podobny. Niestety mój cel numer jeden czekał na czwartym wzniesieniu, którym będzie Kocierz 725m. Będzie to na samym wyjeździe z Beskidów.

Kilka kilometrów poniżej szczytu na 104km był pierwszy punkt kontrolny. Przyszedł czas na jedzenie i nawodnienie organizmu. Do tego momentu wypiłem około litra wody. Zjadłem też jednego batonika. Na punkcie moją uwagę przyciąga pączek. Idąc po niego, dowiaduje się, że jest też zupa. Była to pomidorowa, podawana w dość dużym naczyniu. Niestety było bardzo mało makaronu i dużo wody. Nie powiem, bym się najadł ale na pewno uzupełniłem kalorie i dobrze się nawodniłem. Teraz przede mną 70 km i trzy większe podjazdy.

Jednak aby coś podjechać przydałoby się coś zjechać. Zjazdy to to czego nie lubię w jeździe o górach. Bardzo szybko zyskujesz prędkość i bez wiedzy jak wygląda droga, łatwo o wypadek. Zjazd z Salmopol trwał prawie do końca Wisły, gdzie nastąpił ostry skręt i podjazd pod Kubalonkę 760m. Nie trwał on zbyt długo ale już ten następny (Ochodzita 830m) to zdobywałem chyba z cztery razy, za każdym myśląc że to już. Moją wytrwałość wynagrodził widok na samiuśkie Tatry. Następnie troszkę dłuższy zjazd do Żywca, po czym nastąpił podjazd na Kocierz 725m. Na szczycie był mobilny punkt żywnościowy. Uzupełniłem wodę, jednak nic nie jadłem, nie mogłem już patrzeć na batony a tylko one tam były.

W punkcie byłem około 19, słońce właśnie zachodziło za górami i nagle zrobiło się zimniej. Ubrałem się więc cieplej. Mimo nakolanników i kurtki przy zjeździe dokuczał mi nieprzyjemny chłód. Z nadzieją na coś ciepłego w następnym punkcie, robiłem wszystko by jak najszybciej tam dotrzeć. Z minuty na minutę robiło się jednak coraz zimniej i ciemniej. Z każdym ubytkiem słonecznych promieni, coraz mniej chciało mi się jechać.

Prawie o 21 dojeżdżam do punktu Zajazd Nawsie w Bolęcinie. Cały zmarznięty, chciałbym choć chwilę się ogrzać. Niestety nie ma gdzie, muszę usiąść na ławce i zjeść zapiekankę. Tutaj też jestem trochę rozczarowany. Kończy się już dzień a nie jadłem jeszcze obiadu. Po 10 minutach ogarnia mnie straszliwy chłód. Znalazłem chyba wymówkę by dalej nie jechać. Ubrałem jeszcze czapkę i skapitulowałem. W tym momencie chciałem wsiąść w pociąg i pojechać nim na metę. Po szybki sprawdzeniu połączeń, okazuje się że następne będzie o 5 rano i jechać będę prawie 3 godziny. Trudno, w takim razie będę wracał trasą 300 km.

Do mety pozostało mi jeszcze 95km. Jadę bardzo wolno i bardzo mi się nie chce. Nagle podjeżdża do mnie jeden koleś i pyta się czy możemy jechać razem. Ja jako dezerter, przystaje na to. W tym momencie zauważyłem znaczny przypływ sił. Zacząłem trochę żałować że zamiast zmiany kategorii na OPEN, zrezygnowałem. Tak banalna zmiana jak dołączenie innego zawodnika umożliwiła mi dojechanie do mety. Krótki przystanek na stacji, pozwolił mi się ogrzać a hot-dog smakował jak nigdy. O godzinie 3:30 dojeżdżamy na metę. Nie czekając zbytnio na kryzys, wsiadam do auta i wracam.

Studium porażki:

Porażka ta skłoniła mnie do przeprowadzenia analizy. Według mnie najważniejszym powodem była chłodna noc i moje nieprzygotowanie do jazdy w takich warunkach. Następną rzeczą było brak praktycznie przez cały dzień treściwego posiłku. Trzecie to ogólne zmęczenie spowodowane innymi formami aktywności. Nie bez znaczenia był też brak treningów w ostatnich trzech tygodniach przed imprezą.

Dużo pewnie by zmienił fakt gdybym z kimś jechał. Tylko musiałbym jechać z kimś kto by nie chciał się poddać tak jak ja :D

Za rok nie będę się już zapisywał, jednak podejmę wyzwanie po raz trzeci ale nie w formie udziału w zorganizowanej imprezie a na własnych warunkach, z medalem z ziemniaka o ile ukończę ;).

10-13.09 2020

W tym roku pierwszy raz po ukończeniu kursu miałem przyjemność uczestniczyć w centralnym obozie jaskiniowym. Była to dla mnie okazja do zrealizowania ciekawych przejść jaskiniowych, utrwalenia zdobytej wiedzy, doskonalenia umiejętności poruszania się po jaskiniach oraz poznania nowych osób związanych ze środowiskiem jaskiniowym.

Jaskinia Wielka Litworowa

Pierwszego dnia obozu spotkaliśmy się wszyscy na odprawie o godzinie 7.00. Po przekazaniu istotnych kwestii przez Melona, zostaliśmy przypisani do grup. Ja trafiłem do grupy Tomka. Razem z Asią, Martą, Marzeną i Johnnym idziemy do jaskini Wielkiej Litworowej, należącej do systemu Wielka Śnieżna. Nasz cel to dojście do "magla". Jest jednak szansa, że pójdziemy trochę dalej i przekroczymy połączenie z jaskinią Śnieżną. Patrzymy na plan to znaczy szkic. Szkic to nie plan ale często jest tak opieszale nazywany. Szkic zawiera informacje o punktach poręczowania, długości potrzebnych lin. Informacja o korytarzach i ich długościach jest orientacyjna. Plan jaskini to zrzutowany na płaszczyznę i pomniejszone przedstawienie jaskini wraz z objaśnieniami. Na podstawie szkicu określiliśmy jakie liny i ile karabinków będzie nam potrzebne. Po pobraniu sprzętu z magazynu, spakowaliśmy się i ruszyliśmy w drogę.

Otwór Litworki położony jest niedaleko od wierzchołka Małołączniaka. Do przejścia mamy około 6km. Szlak prowadzi przez Przysłop Miętusi, ciągnący się bez końca Skoruśniak i Kobylarz. Zwykle na tą trasę wychodzę z Doliny Kościeliskiej. Jednak tym razem decyzją Tomka będziemy wchodzić od doliny Małej Łąki przez Gronik. Wejście to prowadzi do Wielkiej Polany w dolinie Małej Łąki. Wydaje mi się, że znam drogę, idę więc śmiało do przodu w kierunku polany i tam zamierzam skręcić na szlak czarny, który prowadzi na Przysłop Miętusi. Idąc na pewniaka nie zauważyłem, że jest szybszy szlak a jak Tomek nas dogonił to nie było już sensu wracać gdyż już byłem prawie przy tym czarnym szlaku. Z takimi małymi przygodami razem z Johnnym, który szedł za mną doszliśmy na Przysłop Miętusi. Dziewczyny które poszły jako pierwsze, już tam na nas czekały. Spore było ich zdziwienie jak wyszliśmy ze strony Wielkiej Polany. Na szczęście dalsza droga przebiegała już bez niespodzianek i po około 2.5h marszu byliśmy przy otworze jaskini.

Johnny jako kierownik wyjścia przypisał do nas zadania. Poręczowanie zaczyna Marzena. Na studnie wlotową potrzebujemy według szkicu 19 metrów liny. Jednak pierwsza próba zaporęczowania kończy się niepowodzeniem. Powodem była niewystarczająca długość liny. Zabrakło około 5m. Po konsultacjach, Marzena wraca na górę i zamiast robić przepinkę na drugim punkcie, robimy odciąg. Dzięki temu, lina jest na styk i można ruszać dalej. Po dwóch następnych w miarę krótkich studniach dochodzimy do I Pięćdziesiątki. Po zjeździe z niej zaczyna się krótki trawers w szczelinie nad studnią Flacha. Już tu kiedyś byłem i nie przypadł mi ten fragment do gustu. Tym razem było podobnie. Trochę zapieraczki z worem przypiętym do uprzęży i byłem na drugim jego końcu. Po trawersie zjazd II Pięćdziesiątka i na koniec odcinków linowych 50 m zjazd pierwszym płytowcem. Ten ostatni odcinek przypadł mi do poręczowania. Dwa węzełki i mogłem ruszać w dół. W taki sposób znaleźliśmy się w Sali Pod Płytowcem. Teraz już bez lin, przeciskając się między głazami, powoli schodzimy coraz niżej. Niekiedy błądząc, szukamy drogi do jaskini Śnieżnej. Po drodze mijamy kilka narysowanych strzałek, dzięki nim wiemy że idziemy dobrze. W pewnym momencie dochodzimy do zacisku, który tak naprawdę nie jest już zaciskiem. Jest jednak ciasno i postanawiam porzucić tutaj aparat. Teraz trochę tego żałuję, ale wtedy już miałem dość przeciskania się z aparatem w ręce. Nie powiem żebym był w tym momencie bardzo zmęczony ale na pewno byłem w takiej fazie, w której czas przestał mieć znaczenie. Podążając systematycznie do przodu, w końcu dochodzimy do miejsca gdzie wisi lina, powiem nawet, że nie jedna a dwie liny. I zaczyna się spadająca w dół szczelina. Jest ona tak szeroka jak ja jestem gruby. Ma około 25 metrów długości. Teraz łapiąc się liny, możemy zjechać w dół. Lina utrzymuje kierunek zjazdu, raczej za bardzo go nie hamując. Jak bym ją puścił to i tak pewnie bym się gdzieś zaklinował. W mojej głowie nie jest jednak ten zjazd, a myśl o wychodzeniu tą szczeliną. To co przed chwilą pokonałem to był Magiel. Dopiero teraz zrozumiałem tą nazwę :) Po pokonaniu Magla dalej przeciskamy się między skałami aż dochodzimy do Elektromagla. Bardzo podobna jednak o wiele krótsza szczelina po której pokonaniu zaczyna się jaskinia Śnieżna. W tym momencie byliśmy w Błękitnej Lagunie, tuż przed szczeliną Agonii na głębokości -350m.  Trzy sekundy na świętowanie albo inaczej mówiąc odpoczynek i zaczynamy wychodzenie. O ile Elektromagiel wyszedłem bez większego problemu to magiel wychodziłem chyba całe wieki. Podciągając się przyrządem do wychodzenia z przypiętym crollem, centymetr po centymetrze byle do przodu. Fajny sposób na wyjście miał Johnny. Wychodził na pantinie i szło mu to bardzo sprawnie. Najsprawniej jednak pokonały to Marta i Asia, które wychodziły na plecach. Swoją drogą jak tam wrócę to też tak spróbuję. Po pokonaniu Magla i ponad godzinnemu przeciskaniu się w górę, doszliśmy do sali pod płytowcem. Gdyby nie to, że teraz trzeba będzie wyjść po linie ponad 150 metrów, odetchnął bym głęboko i z poczuciem zrealizowanego celu szybko wyszedł na powierzchnię. Jednak na ten moment przyjdzie mi jeszcze poczekać. W drodze powrotnej będę deporęczował trawers a pokonanie dwóch 50 metrowych studni przypomni mi o konieczności kupienia pantina.

Na powierzchnię wychodzimy jak jest już ciemno. Na niebie co prawda są gwiazdy, ale jak byliśmy pod ziemią to musiało padać, ponieważ skala jest bardzo śliska a na trawie utrzymują się krople wody. Zajście w takich warunkach Kobylarzem nie należało do przyjemnych. Na dole byliśmy kilka minut przed północą. Na obiad pozostał hot-dog na stacji benzynowej. Radość z osiągniętego celu jednak trzeba było po raz kolejny przełożyć. Jutro to znaczy dzisiaj pobudka o 6:00 i kolejne wyjście do jaskini.

Studnia w Kazalnicy

Noc minęła szybko, trwała tyle co mrugnięcie okiem. Wstałem, zjadłem co tam miałem i pojechałem razem z Michałem i Krzyśkiem na odprawę. Tego dnia zostałem również przydzielony do grupy Tomka. Oprócz mnie był też Johnny i Marzena oraz trzy osoby które dopiero poznałem Adam, Paweł i jeszcze jedna osoba, której imienia nie pamiętam. Tyle nowych twarzy, więc i tak jestem dumny z siebie, że sporo imion udało mi się zapamiętać.

Dzisiaj idziemy do Studni w Kazalnicy. Mamy zrobić pomiary w głównym ciągu jaskini. Już w trakcie dojścia do jaskini, opuszcza nas Marzena. Wczorajsze wyjście było dość wyczerpujące i dzisiaj nie czuje się na siłach aby iść z nami. Tym razem idziemy doliną Miętusią i po przejściu przez Wantule, znajdujemy się prawie przy otworze. Przed otworem dzielimy się na dwie grupy. Ja idę na sportowo lub jak ktoś woli turystycznie w górne ciągi jaskini do drugiego otworu w jaskini Miętusiej Lodowej. Adam z Johnym i Pawłem będą robić pomiary i pójdą na dno jaskini. Kilka miesięcy temu byłem już w tej jaskini na dnie, dlatego wybrałem opcję w górę.

Pierwsze kilkadziesiąt metrów trzeba było zjechać w głównym ciągu. W pewnym miejscu weszliśmy do bocznego ciągu jaskini, gdzie po kilku metrach znajdowała się niewielka salka. Z tego miejsca zaczęliśmy wychodzenie w kierunku połączenia z jaskinią Miętusią Lodową. Już po kilku przepinkach doszedłem do miejsca gdzie pod koniec liny robiło się trochę węziej. W tym miejscu trochę się zmęczyłem, próbując wyjść z aparatem na szyi. Później co prawda już bez aparatu ale nadal miałem problemy. Już Tomek chciał mi pomóc, jednak odetchnąłem i wyszedłem o własnych siłach. Przez ten moment, porzuciłem aparat i znowu tego pożałowałem. Po kilku kolejnych podejściach doszliśmy do jaskini Miętusiej Lodowej. Po przeczołganiu się w wąskim korytarzem wyszliśmy przez otwór jaskini. W między czasie (jeszcze przed wyjściem drugim otworem) Tomek zauważył, że w jednym miejscu puszcza lód i jest szansa przejścia otworem i zbadania czy za nim nie kryją się nowe partie jaskini. Po kilku minutach rozbijania lodu, udało się go skruszyć. Tomek zrzucił tam linę i zaczął schodzić. Po kilku metrach zjazdu znalazł się na dnie salki. Przy wychodzeniu z niej, poszedł korytarzykiem w górę i wyszedł w jaskini Miętusiej Lodowej. Czyli odkryte zostało obejście a nie jak wcześniej przypuszczaliśmy nowe partie. Emocji przy tym jednak nie brakowało :)

Tym razem z jaskini wyszliśmy dość wcześnie. Czekaliśmy jeszcze trochę na drugą grupę, jak zakończy pomiary i razem około 19 zaczęliśmy powrót na bazę. Dzięki temu że dzisiaj wcześniej skończyliśmy mogłem zjeść obiad i zrobić zakupy.

Powierzchniówka - wyjścia topograficzne w rejon Wielkiej Świstówki

Przyznam że miałem już trochę dość po tych dwóch dniach w jaskiniach a prawie tygodniu w Tatrach. Na odprawie dowiedziałem się, że dzisiaj mogę zrobić coś na powierzchni. Nie zastanawiając się długo, wybrałem taką opcję. Nie byłem w tym momencie zainteresowany działaniem w jaskini. Po zabraniu dwóch lin wyszliśmy w góry. Dziś idziemy tam gdzie wczoraj, jednak nie zabieramy sprzętu jaskiniowego. Pod okiem Melona będziemy się poruszać na powierzchni. Z każdym metrem bliżej celu zaczynałem się zastanawiać co to za powierzchniówka. Nie mam zbytnio problemu z przestrzenią w jaskini (bo jej nie widać) ale w świetle słońca już tak. Jak zaczęliśmy wspinaczkę w górę to w pewnym momencie chciałem już zawrócić. Jednak Ania cały czas mnie mobilizowała, abym szedł dalej. Dzięki niej i wyrozumiałości całej grupy to przeszedłem i zrobiłem kolejny krok w walce z wysokością w otwartej przestrzeni. Po przejściu dwóch wyciągów znaleźliśmy się na trawiastej półce. Z tego miejsca już bez lin trzeba było podejść w górę, gdzie zaczynał się kolejny odcinek wspinaczkowy, który prowadził do rozgałęzienia. W lewo była ścieżka do jaskini Ptasiej a w prawo trawersowało się do otworu jaskini Miętusiej Lodowej. Tam też poszedłem z Anią. Przy otworze postanowiliśmy zaczekać na resztę grupy. Po ich przyjściu zaczęliśmy zjeżdżać w dół. Po zjeździe pierwszego około 50 metrowego odcinka znalazłem się na półce, z której prowadzi ścieżka do jaskini Studnia Za Murem z bardzo imponującym otworem. Z tego miejsca pozostał nam jeszcze jeden zjazd w okolice otworu Studni w Kazalnicy. Przy tym ostatnim zjeździe rolka się tak nagrzała, że prawie się nie poparzyłem. Ten dzień był dla mnie najbardziej emocjonujący. Nie mogę się doczekać, aż tam wrócę i sprawdzę na ile będzie to dla mnie łatwiejsze przeżycie.

Trzy dni pełne wspólnych działań minęły bardzo szybko.  Dziękuję wszystkim, z którymi przyszło mi współpracować i oczywiście organizatorom. Do zobaczenia za rok :)

Eh, bym zapomniał o dniu czwartym, czyli myciu lin w zimnym potoku i zwijaniem obozowiska.

Start w BBT 2020 miałem zaplanowany na 22:05 w piątek. Aby dojechać do Świnoujścia musiałem wstać o 8 i wsiąść w pociąg. Na miejscu byłem po 16:00 i miałem trochę czasu na zjedzenie i zrobienie ostatnich zakupów. Po 20:00 spotkałem się z Pawłem. Zrobiliśmy sobie zdjęcie na pamiątkę i poszliśmy na linię startu. Paweł wystartował o 21:10 w grupie OPEN, ja czekałem jeszcze godzinę na start w grupie SOLO. Kiedy tak siedziałem i czekałem na moment startu, w pewnym momencie słyszę głośny huk. Był bardzo głośny i nie tylko ja go usłyszałem. Ale to ja już po kilku sekundach wiedziałem że to było rozerwanie opony w moim rowerze. W tym momencie nie chciało mi się już jechać. Dlaczego wystrzeliła i czy to się może powtórzyć - pytałem. Do startu pozostało 5 minut. Pozostałe osoby z mojej grupy stały już przed linią startu. Z pomocą innych osób szybko wymieniłem dętkę i dołączyłem do nich w ostatniej chwili. W bagażniku miałem jeszcze dwie zapasowe a na linii startu stałem przerażony tą całą sytuacją i zamyślony jak to będzie w trasie.

Przyszła godzina 22:05 i wystartowałem. Nie lubię się ścigać na początku a na końcu zwykle nie mam tyle siły :D. Tym razem również zaczynam ostrożnie. Jadę swoim tempem zmierzając do pierwszego punktu kontrolnego. Co jakiś czas ktoś mnie wprzedza a jak ktoś się zatrzyma to i ja go wyprzedzę. I tak do Płotów. Jako że jechałem SOLO to nie mogłem jechać w odległości bliższej niż 100m od innego zawodnika. Chyba że czerwone światło lub PK. Aby nie odczuwać tak “radości” z długości trasy wybrałem metodę koncertowania się tylko na następnym punkcie. Jak już się wszyscy potasowaliśmy, spokojnie dojechałem do PK1. Na tym odcinku zapoznaje jeszcze jednego kolarza, który w bardzo szybkim stylu mnie wyminął, krzycząc że ona tak na razie do pierwszego punktu, gdyż tam na nią ktoś czeka, a później już wolniej. Miała bardzo fajny numer startowy, taki jak mój rok urodzenia. Po tym byłem w stanie szybko poznać kiedy ja a kiedy ona mnie wymija.

Pierwsze Płoty już za nami. Teraz kierunek Drawsko Pomorskie, czyli okolice które bardzo dobrze znam. Mimo że jadę w nocy i mało co widzę to wiem jak piękne miejsca mijam. Zaczynam też podejmować próby wyprzedzenia kogoś na trasie. Taka sztuczka udaje mi się kilka km przed PK2. Teraz nie mam mowy o odpuszczeniu i do punktu muszę dojechać pierwszy. W Drawsku uzupełniam płyny, coś zjadam i jadę dalej. Chciałbym być jak najszybciej w Pile, aby zdążyć przed zapowiadanymi tam opadami. Kilka kilometrów od PK2 wjeżdżam na drogę krajową 10. W tym momencie zaczyna się jeden z najgorszych odcinków. Jest to droga o stosunkowo dużym ruchu, gdzie nie brakuje ciężarówek. Jazda taką drogą nie jest komfortowa a przeciwnie, bardzo stresująca. Samochody nie zachowują odległości przy wyprzedzaniu. Wyprzedzają nawet jeśli nie mają możliwości kontynuowania jazdy. Chciałbym napisać że to była masakra. Jednak wiedząc co mnie spotkało dalej, napiszę tylko - długi dość niebezpieczny odcinek.

Kilka kilometrów przed Piłą skręcamy w lokalne dróżki. Humor od razu się poprawił i jazda była o wiele lżejsza. Przez Piłę przejeżdżam bardzo skoncentrowany, tak bardzo że przejeżdżam punkt kontrolny i muszę do niego wracać. Wrócić było warto ponieważ na punkcie był podawany makaron z sosem. Był to 288km więc zjedzenie czegoś ciepłego było mile widziane. Z Piły jadę dalej drogą 10, odczuwam lekko mniejszy ruch samochodów i bez większego bólu dojeżdżam o 11:00 do Nakło nad Notecią. Za mną już 288 km i 13h jazdy. Stawiam sobie następny cel. Zrobić 500 km w czasie 24h lub krótszym.

Uciekam więc z punktu i jadę dalej. Cały czas tą samą drogą 10. Najpierw objeżdżam Bydgoszcz a później kieruje w stronę Torunia. Po drodze łapie mnie pierwszy deszcz, później ulewa. Próbuje się schronić pod wiaduktem. Ten pomysł jednak porzucam, po tym jak co chwile ktoś mnie mija. Jadę więc tak sobie cały mokry, ochlapany przez tiry do Brześcia Kujawskiego. Za Bydgoszczą był jeszcze punkt w Solcu Kujawskim. Dostałem w pakiecie nawet bilet na basen ale nie skorzystałem z braku czasu i wystarczającej ilości wody na zewnątrz. W Brześciu w końcu zjeżdżam na drogę gminną gdzie spokojnie dojeżdżam do Kowal. To już 428 km i bardzo mało brakuje do celu. Może się uda. Karta podbita więc jadę.

Z każdą chwilą robi się ciemniej. Zaczyna się kolejna noc bez snu. W głowie objawia się obraz łóżka i ciepłego prysznica. Przejeżdżając przez Gostynin miałem nawet pomysł by coś wynająć ale tak długo to przekładałem że byłem już dawno za miasteczkiem. Bez żadnej perspektywy na nocleg. Przed samym PK Łowicz droga prowadzi przez małe wioski. Jest już po 23 więc wszyscy grzecznie śpią. Jest bardzo cicho i tajemniczo. Aż tu nagle odgłos psiej szczęki. Przyspieszyłem, podniosłem nogi i tylko się przyglądałem jego zębom. Zaczynałem się bać coraz bardziej gdyż zwalniałem, ale na moje szczęście odpuścił. Na PK dojeżdżam o 23:45 Jest to już 516 km. Mogę więc powiedzieć że cel zrealizowany. Tutaj zamierzam odpocząć. Przebieram się w nowe suche ciuchy z przepaku  i kładę się na materacu. Nie wytrzymuje jednak długo. W sali było bardzo duszno a wszyscy na sali jak jeden mąż chrapali. Nie zmrużywszy oka idę po rower aby jechać dalej. Spotykam Pawła który również szykuje się do wyjazdu. Tak samo Patrycje z numerem 79 i jeszcze kogoś ale o nim trochę później.

Włączam lampki i jadę w stronę Opoczna. Jednak po chwili muszę się zatrzymać. Łańcuch tak piszczy że trzeba go nasmarować. Ulewa zmyła cały smar :) Po chwili wyruszam dalej. Jedzie mi się dobrze więc wszystkich których zobaczę na drodze wyprzedzam. Mam chęć dogonić Pawła. Wśród osób które wyprzedziłem była jedną dość wyjątkowa. Pan Robert, który pokonuje tą trasę na rowerze Wigry 3. Jego jazda jest bardzo dostojna, aż miło popatrzeć. Dołujące jest jednak to że ja, na takim rowerze co mam dopiero teraz go wyprzedzam :). Przyspieszyłem i cisnę, co chwilę patrząc czy się oddalam. Już go prawie nie widzę. Odetchnąłem a tu znowu ktoś się pojawił z tyłu. Ja znowu mocno do przodu, już prawie widzę Pawła ale z tyłu też kogoś widzę. Mam nadzieję że to nie pan Robert. Inaczej położę się tutaj i będę użalał się nad swoją słabością. Na szczęście to grupka kolarzy z OPEN. Dałem się wyprzedzić i już spokojnie dojechałem do PK Opoczno. Paweł przyjechał po mnie gdyż przejechał PK tak samo jak ja w Pile.

Przez kilkanaście ostatnich i kilka następnych kilometrów trasa prowadzi tymi samymi drogami co ultramaraton Północ-Południe. Na punkcie kontrolnym nie siedzę za długo i po zjedzeniu zupy ruszam dalej. Już po kilku minutach łapie mnie deszcz. Chcąc uchronić się przed nim zatrzymuję się na przystanku i czekam. Od tego momentu przystanki autobusowe będą moim chwilowym schronieniem i miejscem gdzie mogę zamknąć oczy na parę sekund. Deszcz nie przestaje padać, raz leje za chwilę tylko kapie. Mam dość czekania i jadę dalej. Po chwili znów ulewa i jestem cały mokry. Tak dojeżdżam do Końskie, gdzie szukając przystanku, zatrzymuję się przy wejściu do szkoły muzycznej. Siadam pod drzwiami i prawie zasnąłem. Próbę tą przerwał mi jeden pan, który podszedł i zapytał czy wszystko ok. Tak mnie to postawiło na nogi, że chwilę później jechałem dalej. Kilka metrów dalej był przystanek a na nim jeden z uczestników. Przywitałem się i pojechałem dalej.

Od teraz zaczynają się tereny górzyste. Dokładnie jeden podjazd a później znowu w miarę płasko. Jadąc tak w deszczu do punktu w Starachowicach, szukam oczami sklepu ze skarpetkami, który byłby otwarty w niedzielę. Tak chciałbym mieć coś suchego na sobie. Przejeżdżając przez Skarżysko Kamienna, zauważyłem targ. Na targu sporo ludzi i może ktoś ma skarpetki - pomyślałem. Jednak się nie zatrzymałem, gdyż sobie przypomniałem, że mam tylko kartę. Kilka kilometrów dalej zdjąłem skarpetki, wykręciłem je i schowałem. Od teraz jadę w samych butach. Przed Starachowicami był dość długi zjazd. Zjeżdżając nie patrzyłem na nawigację i przegapiłem skręt w prawo i po kilku km musiałem zawracać. Wracając tak, spotykam Paulinę która również pojechała za daleko. Informuje ją o tym i razem, oczywiście w odstępach 100m - wymaganych przy SOLO jedziemy do punktu. Na 694 km jestem o 13:09 w niedzielę. Zjadam obiad a przed wyjazdem spotykam Pawła, który właśnie wyjeżdża w dalszą podróż.

Na niebie pojawiło się słońce. Ubrania wysychają w szybkim tempie a ja jeszcze szybciej robię się śpiący i myślę tylko o tym by to słońce zaszło. Następnym punktem jest Sandomierz a tereny po których przyszło mi jechać bardzo ładne. Tak ładne że zapomniałem o zmęczeniu i w blasku słońca dojeżdżam do Sandomierza. Tam nad Wisłą zmieniam swoją dietę i zajadam się ciastem. Uzupełniam wodę i ruszam na ostatni, w miarę płaski odcinek do Łańcuta. Te prawie 100km chce zrobić do północy. Jednak aby się tym nie stresować postanawiam przestać myśleć o km. Zaczynam myśleć o innych rzeczach. Nie spiesząc się w głowie, jadę o wiele szybciej na asfalcie. W pewnym momencie mijam Pawła i jego kolegę, którzy na chwilę się zatrzymali. Po krótkim czasie doganiają mnie i tak jedziemy w odstępach do Stalowej Woli. Na dworze robi się ciemno a my skręcamy na drogę krajową 19.

Najbliższe kilkadziesiąt minut będzie dla mnie bardzo emocjonujące i ciężkie. Jadę drogą którą nie ma pasa awaryjnego czy ścieżki rowerowej. Ruch na tej drodze jest bardzo duży. Co chwile ktoś do mnie podjeżdża i wyprzedza. Widać tylko światła samochodów a słychać silniki rozpędzonych ciężarówek. Co kilka minut robi się cicho jak przed burzą. Wtedy oglądam się za siebie i jak widzę nadciągający sznur ciężarówek, opuszczam jezdnię i czekam aż przejadą. Tak cały spięty i skupiony w walce o swoje życie, dojeżdżam do Sokołowa Małopolskiego. Stamtąd  już bardziej cywilizowaną drogą dojeżdżam do Łańcuta. Ostatnie kilometry pokonuje późnym wieczorem. Temperatura znacznie spadła co idzie odczuć w kolanach i przemokniętych butach. Na PK jestem o 23:40. To mety pozostało tylko 150km. Z uwagi że jest to moja trzecia noc bez snu, zastanawiam się czy nie odpocząć. Decyduje się jednak jeszcze jechać.

Ubieram worki na nogi jako izolację przed zimnem i wyruszam. Teraz do przejechania mam same górki. Moje przygotowania widzi jeden uczestnik i pyta się czy możemy razem wyruszyć. Nie mam nic przeciwko. Wyjeżdżamy z Łańcuta i zaczyna się podjazd. Kolega znika mi sprzed oczu, pozostaje tylko błysk migającej lampki. Jej ruch pionowy wskazuje mi jaki będzie podjazd. Na niebie coraz więcej gwiazd a za mną w dole coraz bardziej znikające w oddali światła domów w Łańcucie. W mojej głowie zaczynają się odgrywać różne rzeczy. Skupienie na migającym świetle kolegi doprowadziło mnie do sytuacji w której nie wiedziałem już dlaczego tak za nim jadę. Musiałem nieźle przemyśleć sprawę, że nie chodzi o to światełko tylko o to by dojechać bezpiecznie do celu. W pewnym momencie ostry skręt. Ja oczywiście go mijam i muszę zawrócić. Teraz droga znacznie się zawęża, czuję jakbym jechał między opuszczonymi domami gdzieś na krańcu świata. Kręta droga zaczyna się ostro wznosić w górę. Mimo tylko paru stopni, robi mi się coraz bardziej ciepło. Na najlżejszej przerzutce zdobywam szczyt. Na nim rozgałęzienie dróg a jedyne światła to gwiazdy.

Teraz zjazd, nachylenie miejscami jest duże, trzeba używać hamulców aby bezpiecznie dojechać. Szybko zaczynam się ochładzać. Widoczność mam na kilka metrów. Ze względu na oszczędność prądu, nie decyduje się na zwiększenie mocy lampy. W pewnym momencie widzę po swojej prawej stronie zwierzęta stojące w lesie. Na początku dwa jelenie, sarna, zając. Sam fakt mnie nie dziwi ale to że są one wpatrzone we mnie już tak. Po chwili pojawia się uczucie, że już tędy jechałem i te zwierzęta też tam stały. I tak z każdym następnym kilometrem, że już tam byłem. Było to tak realistyczne, że cały czas myślałem kiedy ja tu byłem. Dopiero jak nie mogłem uzyskać informacji co będzie za chwilę, wiedziałem że to omamy i trzy noce bez snu z rzędu to lekka przesada. Trzymałem się jednak nieźle na rowerze, więc postanowiłem dojechać do punktu. Po drodze spotkałem grupę kolarzy którzy zapytali czy jestem śpiący. Ja odparłem nie. Na co słyszę: Jak ty to robisz że nie jesteś śpiący. Odparłem: Stresuje się tym zjazdem i on nie daje mi spać. Po chwili jadę już sam. Zjazd bardzo się wydłuża i nie mogę się doczekać PK. Koledzy w pewnym momencie znów mnie dogonili. Nie mówili co robili, ale słyszałem później różne historie. Jedna o tym jak ktoś nie zauważył zakrętu i wjechał w krzaki. Ktoś inny jechał rowem zamiast drogą itp..

W Birczy byłem o 3:50. Nie miałem zamiaru spać ale jak miła pani pokazała mi śpiwór, nie potrafiłem odmówić. Drzemka trwała trochę ponad godzinę, po czym obudziłem się pełen energii i wyruszyłem dalej. Do mety pozostało 80 km. Jest piękna pogoda, słońce wschodzi zza gór. O takim czymś marzyłem i po to jechałem. Nie spieszę się a delektuje otaczającą mnie przyrodą. Mam tyle energii i pełen niej dojeżdżam do Ustrzyk Dolnych. Po drodze ostatni raz mijam Patrycję numer 79, musi chwilę odpocząć gdyż łapie ją sen. W Ustrzykach wpisuje się na listę i siadam na rower. Przede mną ostatnie podjazdy i zjazdy do mety. Robi się coraz cieplej a ja na podjazdach coraz bardziej mokry. Ściągam w końcu kurtkę i od razu jest znacznie lepiej. Ostatnie 3km to wyczekiwanie na koniec.

Po dojechaniu do mety słyszę dzwonek który mnie wita. Widzę też Pawła, który już czeka. Zrobiłem to 1010 km w 61:30h za chwilę wydaje mi się że to nie pierwszy raz. Super - pomyślałem. Dwa przejazdy w cenie jednego ale muszę w końcu iść spać!!!